Selecteer een pagina
’50 shades of Autumn’ geselecteerd!

’50 shades of Autumn’ geselecteerd!

Deze week kregen we goed nieuws, want onze film ‘50 shades of Autumn – The Belgian Ardennes at their wildest‘ is geselecteerd voor het Festival de l’Oiseau et de la Nature, in Abbeville, Frankrijk! Dit natuurfilmfestival, dat doorgaat in de omgeving van de baai van de Somme, is een van de grootste in zijn soort in Europa!

De film is een ‘zijweg’ van een grotere beverfilm waar ik momenteel nog aan bezig ben. Tijdens het filmen van bevers zie je in de Ardennen natuurlijk wel meer dan alleen maar bevers. Tijdens de herfst zijn heel wat grotere zoogdieren druk bezig met de voorbereidingen van de harde winter die eraan zit te komen: dassen zorgen voor een extra laagje isolatie in hun burcht, bevers leggen een grote voedselvoorraad aan onder water, everzwijnen vreten zich vol om een voldoende dikke speklaag te kweken,… Wie zich niet goed voorbereid, heeft kans om de winter niet door te komen. Interessant genoeg voor een film, vond ik! Geert (Palmaerts) sprak de Nederlandse versie in, die je hier kan terugvinden, Chris Dusauchoit nam de Engelse versie voor zijn rekening.

Twee jaar geleden heb ik nog eens deelgenomen aan hetzelfde filmfestival. Ook toen was de film geselecteerd, en konden we met de hoofdprijs in de categorie ‘Amateurfilms’ naar huis gaan. Hopelijk lukt het ook dit jaar, al ben ik al erg blij met de selectie! Het festival gaat door in april 2018.

Hieronder kan je het dassenfilmpje bekijken:

 

 

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Bevers onder water!

Bevers onder water!

De laatste maanden ben ik erg intensief bezig met het filmen van bevers. Een filmpje over het leven van onze grootste knaagdieren in de winter is al klaar, het gedeelte over de zomer ben ik aan het afronden. Als ik dan beide kan combineren, heb ik hopelijk binnenkort een leuke film over een beverjaar in de Belgische Ardennen.
De hele biologie, van lichaamsbouw tot gedrag, is ingesteld op het leven in, onder en rond het water. In en rond het water kon ik al mooie beelden maken, maar onder water was nog niet echt gelukt.
Een eerste poging deed ik in de winter, en dit leverde een vluchtig beeld op van een onder het ijs zwemmende bever, maar meer ook niet. Al voelde ik toen wel dat er meer in zat…

Stil in het water…
Een tijdje geleden gidste ik een beverwandeling. Rond 23u was die gedaan, en ik had nog wat tijd over om een geïmproviseerde poging te wagen bevers onder water te filmen. Een waadpak had ik niet bij, maar gelukkig was het warm genoeg om in mijn gewone kleren het riviertje in te duiken. Ik zette mij ergens naar waar elke nacht drie jonge bevers komen eten, en dan was het een zaak om zo stil mogelijk te blijven zitten. Plotse bewegingen zijn uit den boze, dit zouden de bevers onmiddellijk voelen door de trillingen in het water.

In de ene hand had ik een TomTom-bandit (een GoPro-achtige camera), in mijn andere hand een zaklamp, beide natuurlijk waterdicht. Na een halfuurtje wachten zag ik in het maanlicht een bever mijn richting uitzwemmen. Van het licht van een zaklamp schrikken bevers niet, dus toen de bever op enkele meters afstand verwijderd was, kon ik de zaklamp en camera aanzetten. De bevers zwom onverstoord verder, en passeerde mij op minder dan een meter. Met de ene hand volgde ik de bewegingen van de bevers met de camera onder water, met de andere hand scheen ik boven water met de lamp op de bever. Het zag er allemaal wat klungelig uit, maar de bever merkte er niets van, maar ik had wel mijn eerste duidelijke beelden van een onder water zwemmende bever!

Testen, testen, testen
Hetzelfde scenario kon ik nog enkele keren herhalen. Soms hield ik de verlichting boven water, soms onder water, allemaal om wat te testen. Het moeilijke is namelijk de belichting, zéker nu het water in de zomer erg laag staat. Bij elke slag met een beverpoot of -staart dwarrelt er namelijk een hele hoop stof en aarde op van de bodem van het riviertje. Dit reflecteert het licht van de zaklamp zo hard dat de beelden onbruikbaar zijn.
Dit probleem maakt dat bijna alle beelden die ik tot nu toe maakte, niet goed genoeg zijn. Ik kon al enkele uren beelden schieten van bevers die op 30cm afstand aan het eten waren. Het leek alsof de beelden uniek gingen zijn, tot ik ze ging controleren op de computer. Alleeen maar overbelicht stof en modder in beeld… Spijtig, al moet ik toegeven dat het een enorme kick geeft om in het water te staan, letterlijk tussen een familie van 5 van takken knagende bevers! Maar langzaam maar zeker leer ik bij, en hopelijk lukt het in de winter om nog mooiere beelden te maken. Dan is het weliswaar kouder, maar staat het water veel hoger zodat er minder hinder is van dit stof.

Verschieten!
En de bevers zelf, die trekken zich van mij niet veel aan. Op voorwaarde wel dat ik muisstil blijf en heel langzaam beweeg. Dan hebben ze helemaal niet door dat ik er ben. Maar andersom geldt ook. Het is al enkele keren gebeurd dat ik niet doorheb dat de bevers in de buurt zijn. En ik kan je verzekeren, een 15kg dikke bever die midden in de nacht in een afgelegen Ardens riviertje tussen je benen probeert door te zwemmen, dat doet ne mens verschieten!

Volg zeker mijn verdere pogingen op www.facebook.com/WildThingsNatuur !

Ontdek hieronder vorige blogberichten:

’50 shades of Autumn’ geselecteerd!

Deze week kregen we goed nieuws, want onze film '50 shades of Autumn - The Belgian Ardennes at their wildest' is geselecteerd voor het Festival de l'Oiseau et de la Nature, in Abbeville, Frankrijk! Dit natuurfilmfestival, dat doorgaat in de omgeving van de baai van de...

Lees meer

Bevers onder water!

De laatste maanden ben ik erg intensief bezig met het filmen van bevers. Een filmpje over het leven van onze grootste knaagdieren in de winter is al klaar, het gedeelte over de zomer ben ik aan het afronden. Als ik dan beide kan combineren, heb ik hopelijk...

Lees meer

Siezels op de Roemeense steppe!

Een tijdje geleden trokken Gina en ik naar Roemenië. Eén van de doelen was het zoeken naar de siezel. Siezels (Spermophilus citellus) zijn kleine grondeekhoorntjes. Ze leven dus niet in de bomen, zoals onze veel bekendere Europese rode eekhoorn, maar in kleine...

Lees meer
Bevers en hun vacht…

Bevers en hun vacht…

Door elkaar te vlooien, worden ook de onbereikbare plekjes proper gemaakt.

De winter is voorbij, maar toch kan het nog behoorlijk koud zijn. Zéker in de hoger gelegen Belgische Ardennen. Dieren die dan ook nog eens een groot deel van de tijd in het water doorbrengen, moeten extra goed oppassen om niet onderkoeld te raken. Maar gelukkig, hoe kan het ook anders, hebben dieren hun aanpassingen om tegen die koude te kunnen. Zo ook de bevers, mijn hoofdonderwerp van de laatste weken.

Toen ik een tijd geleden bij de burcht toekwam, was het al donker. Veel vroeger moet ik er ook nog niet zijn. Ook al zijn de dagen goed aan het lengen, toch zal het nog enkele weken duren vooraleer de bevers ook bij het laatste daglicht te zien zullen zijn.
Hoewel bevers zich niet al te veel aantrekken van het schijnen met een zaklamp, probeer ik zoveel mogelijk door de infraroodcamera te kijken om ze zeker niet te verstoren. Heel voorzichtig naderde ik de plek waar ik ze een week geleden ook al had gezien, keek door de camera, en ja hoor, daar zaten ze weer. Dit keer waren drie bevers druk bezig met het poetsen van elkaars vacht.

Het waren het volwassen mannetje en vrouwtje, en een jong van verleden jaar. Het poetsen van de vacht is voor een een waterdier als een bever superbelangrijk. De vacht moet tiptop in orde zijn. Hun vacht bestaat uit twee laagjes. De dichte, fijne ondervacht moet hen tegen de koude beschermen, en een langere vette onderlaag zorgt voor een extra waterafstotende laag. Bij de bever staan er per vierkante centimeter ongeveer 23.000 (!!) haartjes ingeplant. Bij de mens zijn dit er 300… Geen wonder dat er in het verleden zoveel gejaagd werd op bevers voor hun warme vacht!

Aan de basis van hun staart hebben bevers nog enkele klieren die een vettige, waterafstotende olie afscheiden. Met hun voorpoten wrijven ze hier eerst over, om vervolgens heel hun lichaam ermee in te smeren. Hierdoor blijft de vacht waterdicht en kunnen ze mooi door het water glijden.
Door dit vlooien kunnen ze ook de plekjes bereiken waar ze zelf moeilijk aankunnen. Bevers hebben als extra isolatie een heel dun luchtlaagje tussen hun vacht en huid, en door dit vlooien blijft dit luchtlaagje behouden.

De drie bevers bleven zeker een kwartier lang elkaar uitgebreid vlooien. Het gaf mij de kans om dit poetsen, het vlooien, en het wrijven over hun klieren mooi in beeld te brengen.
Ik kon een hele tijd genieten van het schouwspel, en op een gegeven moment was het vlooien gedaan. De drie verspreidden zich en gingen elk op zoek naar verse takken. En dat is mijn volgend doel: bevers op film die met die takken als echte ingenieurs druk bezig zijn hun dam en burcht te verstevigen!

Om tussentijdse kleinere filmpjes, of soms zelfs een live-uit-het-veld-filmpje te bekijken kan je altijd de Wild Things Facebookpagina liken: www.facebook.com/WildThingsNatuur

Bevers in de winter…

Bevers in de winter…

Foto Brecht Engelen

Doelsoorten van de voorbije weken waren bevers en waterspreeuw in de Belgische Ardennen. Zeker de bevers waren nu erg actief en kon ik mooi op beeld vastleggen.

Buiten enkele wakken lag er een dikke laag ijs op de bevervijvers. Ik had mij naast de vijver opgesteld, in de hoop dat de bevers ondanks de -10° toch hun burcht zouden verlaten. Vlak voor mij stak een voedselvoorraad van takken deels boven, deels onder het ijs.

Onder het ijs!

Met zijn voorpoten probeert deze bever het ijs te breken.

Nét op het moment dat ik na 2uur tevergeefs wachten in de ijzige koude terug wilde vertrekken, hoorde ik een gekras van onder het ijs. Snel deed ik de infraroodlampen van de camera aan en kon ik nog net een bever door het ijs met een tak zien wegzwemmen! Met de tak zwom hij naar één van de wakken waar hij de bast van de tak rustig begon op te eten. Met zijn behendige handjes draaide hij de tak continu rond, om zo de tak volledig te schillen. Eénmaal de tak was kaalgevreten, werd die gebruikt om de dam te verstevigen. Niets gaat verloren!

Wachten op zonsondergang…

Tweede bever

Een tweede bevers was ondertussen ook wakker. Vooraleer hij met eten kon beginnen, moest eerst het wak wat groter gemaakt worden. Een eerste poging waarbij hij met zijn voorpoten het ijs probeerde stuk te duwen mislukte, maar zijn vlijmscherpe tanden boden wel de oplossing, zodat ook deze bever snel kon gaan eten.

Onder water filmen…

Let op de GoPro onder water…

En vanaf dan herhaalde hetzelfde patroon zich de volgende uren. De hele tijd ging het van de takkenvoorraad onder water, naar het wak, en terug. Af en toe kon ik door het ijs filmen, en omdat de bevers toch altijd dezelfde route namen, ondernam ik een poging om de dieren echt onder water te filmen. Toevallig had ik een GoPro in de auto liggen, die ik aan een tak vastbond, en ter hoogte van de takkenvoorraad onder water stak. Bevers storen zich niet aan licht, dus plaatste ik een zaklamp op het ijs, om het water eronder wat te verlichten. En ik had geluk, want het lukte enkele keren om de bever onder water te filmen! Ik weet nu dat het systeem werkt, dus wil ik de volgende weken proberen om de dieren nog water beter onder water te filmen!

Hieronder kan je een mini-documentaire bekijken die ik maakte met de beelden uit de Belgische Ardennen. Veel kijkplezier!

Voor meer filmpjes kan je terecht op www.facebook.com/WildThingsNatuur. Vergeet je zeker niet te abonneren op deze blog!

Zoogdieren bereiden zich voor op de winter…

Zoogdieren bereiden zich voor op de winter…

Herfst in de ArdennenOndanks het feit dat de meeste trekvogels al naar het zuiden vertrokken zijn, barsten de bossen van de Ardennen nog van het leven. Heel wat dieren moeten zich namelijk klaarmaken op de aankomende winter. Egels eten insecten en andere ongewervelden, en die zijn er in de winter amper te vinden. Terwijl insectenetende vogels daarom naar het zuiden trekken, houden egels als een van de weinige zoogdieren een echte winterslaap. Hun lichaamstemperatuur daalt, de stofwisseling wordt verminderd en de ademhaling gaat trager. Afhankelijk van de temperatuur duurt die winterslaap van oktober-november, tot maart-april. Ze worden dan wel inactief, maar toch moeten ze een voldoende grote vetvoorraad aanleggen om die lange periode door te komen.

Dassen houden dan wel geen winterslaap, maar toch moeten ook zij een stevige vetvoorraad aanleggen. Hoewel de laatste jaren anders doen vermoeden, kunnen onze winters, zéker in de Ardennen, echt guur en koud zijn. Zo koud, dat dassen soms enkele dagen hun burcht niet verlaten, en gedurende die dagen teren ze op dit vetreserve. Stijgen de temperaturen weer een beetje, dan verlaten de dassen hun burcht ’s nachts om toch naar extra voedsel te zoeken. Ze brengen dus in de winter heel wat tijd door in de burcht, nog meer dan anders. De herfst gebruiken ze dan ook om hun burcht extra goed in orde te brengen. Ze slepen nestmateriaal naar de burcht en graven eventueel nog wat bij, totdat alles perfect is.

Bever poetst zijn vacht...

Bever poetst zijn vacht…

Een heel andere voorbereiding moeten de bevers treffen. Zij leven voornamelijk van verse bladeren, schors en kruiden. Ook dit is in de winter amper te vinden. Aangezien zij net als de dassen geen winterslaap houden, moeten ze een andere oplossing verzinnen. Van die oplossingen heeft iedereen wel al eens gehoord: de soms enorm indrukwekkende beverdammen. In de herfst slepen bevers takken met verse bladeren onder water. Het koude water dient als een frigo en houdt de bladeren en takken fris tijdens de winter, terwijl de bovenste laag van het riviertje vaak bevroren is. Heel vaak echter zijn de riviertjes zo ondiep, dat alles bevriest. Daarom leggen bevers dammen aan. Hierdoor wordt in de buurt van de beverburcht het kleine riviertje omgetoverd tot een echte diepere vijver die nooit helemaal dichtvriest. Zo blijven de takken en bladeren vers, en via een burchtuitgang onder water kan de bever zijn opgeslagen voedsel veilig bereiken.

Een rotte everzwijnen...

Een rotte everzwijnen…

Een fantastische aanpassing, die everzwijnen echter niet nodig hebben. Zij vinden altijd en overal wel wat eten. Nu, in de herfst, profiteren ze onder andere van de massaal gevallen beukennootjes. Ze eten zich vol. Zeker voor de jonge everzwijnen is dit erg belangrijk, want die voorbereidingen bepalen of zij de winter doorkomen of niet. Het is trouwens de sterfte in de winter die gaat bepalen hoeveel everzwijnen er in een bepaald gebied al dan niet voorkomen. Dit is een veel belangrijkere factor dan bijvoorbeeld de aanwezigheid van roofdieren. Daarom is het trouwens ook absurd dat jagers everzwijnen in de winter goed gaan bijvoederen, om achteraf te klagen dat er veel te veel everzwijnen zitten… Maar zo zijn er nog heel wat bijzonderheden in de jagerslogica die ik maar niet lijk te snappen…

Tenslotte mogen zeker de edelherten ook niet vergeten worden. Zij voeren misschien wel hét spectaculairste dierengedrag in de herfst uit. Van ongeveer half september tot half oktober loopt de bronstperiode waarin mannetjes door hun geburl en soms

Beverburcht vanuit de lucht...

Beverburcht vanuit de lucht…

gevechten gaan duidelijk maken wie het sterkste mannetje is. Het is belangrijk dat de herten in deze periode paren. Op die manier worden de jongen eind mei-begin juni geboren, net op het moment dat er terug heel wat voedsel te vinden is. Goed voor de moeder die veel energie nodig heeft om haar jong groot te brengen, én goed voor het jong wanneer het stilaan zelf naar voedsel moet gaan zoeken…

Elk dier heeft dus zijn eigen manier om zich voor te bereiden op de winter. Dit zijn maar enkele voorbeelden, maar er zijn er nog veel meer te vinden. Het lukte mij de voorbije maanden om sommige delen van dit gedrag op beeld vast te leggen, met dank trouwens aan Jorn van den Bogaert van www.natuurgidsardennen.be . Bekijk hieronder het filmpje:

Door hieronder je mailadres in te geven, word je automatisch op de hoogte gehouden van nieuwe filmpjes!