Selecteer een pagina
’50 shades of Autumn’ geselecteerd!

’50 shades of Autumn’ geselecteerd!

Deze week kregen we goed nieuws, want onze film ‘50 shades of Autumn – The Belgian Ardennes at their wildest‘ is geselecteerd voor het Festival de l’Oiseau et de la Nature, in Abbeville, Frankrijk! Dit natuurfilmfestival, dat doorgaat in de omgeving van de baai van de Somme, is een van de grootste in zijn soort in Europa!

De film is een ‘zijweg’ van een grotere beverfilm waar ik momenteel nog aan bezig ben. Tijdens het filmen van bevers zie je in de Ardennen natuurlijk wel meer dan alleen maar bevers. Tijdens de herfst zijn heel wat grotere zoogdieren druk bezig met de voorbereidingen van de harde winter die eraan zit te komen: dassen zorgen voor een extra laagje isolatie in hun burcht, bevers leggen een grote voedselvoorraad aan onder water, everzwijnen vreten zich vol om een voldoende dikke speklaag te kweken,… Wie zich niet goed voorbereid, heeft kans om de winter niet door te komen. Interessant genoeg voor een film, vond ik! Geert (Palmaerts) sprak de Nederlandse versie in, die je hier kan terugvinden, Chris Dusauchoit nam de Engelse versie voor zijn rekening.

Twee jaar geleden heb ik nog eens deelgenomen aan hetzelfde filmfestival. Ook toen was de film geselecteerd, en konden we met de hoofdprijs in de categorie ‘Amateurfilms’ naar huis gaan. Hopelijk lukt het ook dit jaar, al ben ik al erg blij met de selectie! Het festival gaat door in april 2018.

Hieronder kan je het dassenfilmpje bekijken:

 

 

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Bevers onder water!

Bevers onder water!

De laatste maanden ben ik erg intensief bezig met het filmen van bevers. Een filmpje over het leven van onze grootste knaagdieren in de winter is al klaar, het gedeelte over de zomer ben ik aan het afronden. Als ik dan beide kan combineren, heb ik hopelijk binnenkort een leuke film over een beverjaar in de Belgische Ardennen.
De hele biologie, van lichaamsbouw tot gedrag, is ingesteld op het leven in, onder en rond het water. In en rond het water kon ik al mooie beelden maken, maar onder water was nog niet echt gelukt.
Een eerste poging deed ik in de winter, en dit leverde een vluchtig beeld op van een onder het ijs zwemmende bever, maar meer ook niet. Al voelde ik toen wel dat er meer in zat…

Stil in het water…
Een tijdje geleden gidste ik een beverwandeling. Rond 23u was die gedaan, en ik had nog wat tijd over om een geïmproviseerde poging te wagen bevers onder water te filmen. Een waadpak had ik niet bij, maar gelukkig was het warm genoeg om in mijn gewone kleren het riviertje in te duiken. Ik zette mij ergens naar waar elke nacht drie jonge bevers komen eten, en dan was het een zaak om zo stil mogelijk te blijven zitten. Plotse bewegingen zijn uit den boze, dit zouden de bevers onmiddellijk voelen door de trillingen in het water.

In de ene hand had ik een TomTom-bandit (een GoPro-achtige camera), in mijn andere hand een zaklamp, beide natuurlijk waterdicht. Na een halfuurtje wachten zag ik in het maanlicht een bever mijn richting uitzwemmen. Van het licht van een zaklamp schrikken bevers niet, dus toen de bever op enkele meters afstand verwijderd was, kon ik de zaklamp en camera aanzetten. De bevers zwom onverstoord verder, en passeerde mij op minder dan een meter. Met de ene hand volgde ik de bewegingen van de bevers met de camera onder water, met de andere hand scheen ik boven water met de lamp op de bever. Het zag er allemaal wat klungelig uit, maar de bever merkte er niets van, maar ik had wel mijn eerste duidelijke beelden van een onder water zwemmende bever!

Testen, testen, testen
Hetzelfde scenario kon ik nog enkele keren herhalen. Soms hield ik de verlichting boven water, soms onder water, allemaal om wat te testen. Het moeilijke is namelijk de belichting, zéker nu het water in de zomer erg laag staat. Bij elke slag met een beverpoot of -staart dwarrelt er namelijk een hele hoop stof en aarde op van de bodem van het riviertje. Dit reflecteert het licht van de zaklamp zo hard dat de beelden onbruikbaar zijn.
Dit probleem maakt dat bijna alle beelden die ik tot nu toe maakte, niet goed genoeg zijn. Ik kon al enkele uren beelden schieten van bevers die op 30cm afstand aan het eten waren. Het leek alsof de beelden uniek gingen zijn, tot ik ze ging controleren op de computer. Alleeen maar overbelicht stof en modder in beeld… Spijtig, al moet ik toegeven dat het een enorme kick geeft om in het water te staan, letterlijk tussen een familie van 5 van takken knagende bevers! Maar langzaam maar zeker leer ik bij, en hopelijk lukt het in de winter om nog mooiere beelden te maken. Dan is het weliswaar kouder, maar staat het water veel hoger zodat er minder hinder is van dit stof.

Verschieten!
En de bevers zelf, die trekken zich van mij niet veel aan. Op voorwaarde wel dat ik muisstil blijf en heel langzaam beweeg. Dan hebben ze helemaal niet door dat ik er ben. Maar andersom geldt ook. Het is al enkele keren gebeurd dat ik niet doorheb dat de bevers in de buurt zijn. En ik kan je verzekeren, een 15kg dikke bever die midden in de nacht in een afgelegen Ardens riviertje tussen je benen probeert door te zwemmen, dat doet ne mens verschieten!

Volg zeker mijn verdere pogingen op www.facebook.com/WildThingsNatuur !

Ontdek hieronder vorige blogberichten:

’50 shades of Autumn’ geselecteerd!

Deze week kregen we goed nieuws, want onze film '50 shades of Autumn - The Belgian Ardennes at their wildest' is geselecteerd voor het Festival de l'Oiseau et de la Nature, in Abbeville, Frankrijk! Dit natuurfilmfestival, dat doorgaat in de omgeving van de baai van de...

Lees meer

Bevers onder water!

De laatste maanden ben ik erg intensief bezig met het filmen van bevers. Een filmpje over het leven van onze grootste knaagdieren in de winter is al klaar, het gedeelte over de zomer ben ik aan het afronden. Als ik dan beide kan combineren, heb ik hopelijk...

Lees meer

Siezels op de Roemeense steppe!

Een tijdje geleden trokken Gina en ik naar Roemenië. Eén van de doelen was het zoeken naar de siezel. Siezels (Spermophilus citellus) zijn kleine grondeekhoorntjes. Ze leven dus niet in de bomen, zoals onze veel bekendere Europese rode eekhoorn, maar in kleine...

Lees meer
Siezels op de Roemeense steppe!

Siezels op de Roemeense steppe!

Een tijdje geleden trokken Gina en ik naar Roemenië. Eén van de doelen was het zoeken naar de siezel. Siezels (Spermophilus citellus) zijn kleine grondeekhoorntjes. Ze leven dus niet in de bomen, zoals onze veel bekendere Europese rode eekhoorn, maar in kleine zelfgegraven holletjes onder de grond. Gelijkaardige eekhoorns zijn de Amerikaanse prairiehondjes die wel meer mensen kennen. In Oost-Europa leeft dus de Europese variant, de siezel.

Op voorhand hadden we al wat informatie opgezocht, en in de steppen van Grecci zouden er een aantal grote kolonies te vinden moeten zijn. En inderdaad, lang moesten we niet zoeken. Aan de voet van het Maci-gebergte in het zuidoosten van Roemenië ligt een uitgestrekt steppegebied. Al snel na het uit de auto stappen konden we hier en daar de typische hoge fluittoon horen: de alarmroep van de siezel!

Siezels mogen dan wel in grote kolonies leven, elk dier heeft toch eigen zijn eigen kleine holletje. Dreigt er echter gevaar, dan laten ze die hoge fluittoon horen om hun soortgenoten te waarschuwen voor het naderende gevaar. Er zijn talloze roofdieren die de siezel als een ideale snack zien! Jakhalzen komen hier bijvoorbeeld voor, maar ook heel wat roofvogels, marters, katten en honden lusten wel een grondeekhoorn!

Eerst hielden Gina en ik van op een afstand in het oog in welke holen de siezels kropen. Dan was het wachten geblazen tot het kleine knaagdiertje terug bovengronds kwam om op zoek te gaan naar voedsel. Dit kunnen kruiden of zaden zijn, maar ook insecten, zoals sprinkhanen, staan op het menu. Net omdat siezels vaak ten prooi vallen aan roofdieren, zijn ze altijd erg op hun hoede. Om de paar seconden gaan ze op hun achterpoten staan om snel de omgeving af te speuren, alvorens verder te eten.

Ondanks hun schuwheid konden we toch enkele mooie beelden maken,  maar omdat we niet zoveel tijd hadden, én toch een close-up wilden hebben, probeerden we een andere tactiek. We installeerden een TomTom Bandit (een kleine action-camera) vlak voor de ingang van een hol, in de hoop dat een siezel zich zou laten zien. Die liet zich uiteindelijk zien, al was het net aan de verkeerde kant van de camera! Gelukkig was het diertje erg nieuwsgierig, en langzaam maar zeker naderde hij de camera, tot hij uiteindelijk recht voor de lens zat!

Tegen het einde van de zomer zullen de siezels beginnen met het aanleggen van een grote voedselvoorraad. Ze steken hun wangzakken propvol voedsel, om ze vervolgens te ledigen in hun ondergrondse voorraadkamer. Tegen oktober hebben ze voldoende voedsel verzameld en door het vele eten een dikke speklaag aangelegd zodat ze klaar zijn om in winterslaap te gaan tot maart. Direct na het ontwaken volgt de paartijd, en een maand later worden de jongen geboren.

Uiteindelijk moesten we weer vertrekken om de volgende verhaaltjes te gaan filmen. Maar daarover later meer…

Een ‘exotisch’ weekje…

Een ‘exotisch’ weekje…

De grijze eekhoorn verdringt in Engeland onze Europese rode eekhoorn.

Invasieve exoten vormen een hot topic in de natuurbescherming. Het zijn soorten die hier bij ons oorspronkelijk niet voorkomen (daarom exoot), én die mogelijk schade kunnen toebrengen aan onze eigen inheemse natuur (invasief). Er zijn al bibliotheken volgeschreven over hoe we deze soorten het best moeten aanpakken, en sinds kort is er ook een Europese verordening ingesteld die erop moet toezien dat potentieel gevaarlijke soorten niet meer in gevangenschap gehouden mogen worden, én dat er snel moet ingegrepen worden indien ze toch ergens zouden opduiken. Geen slechte zaak, er snel bijzijn is erg belangrijk om grotere problemen te voorkomen.

De problematiek rond invasie exoten interesseert mij al langer, en geregeld ga ik op zoek naar deze dieren. Minstens een keer per jaar staat een bezoek aan de monniks-, halsband- en Alexanderparkieten in de Brusselse stadsparken op het programma, en als ik dan toch daar ben, kan ik het niet laten om even langs de Aziatische grondeekhoorns in het Zoniënwoud te passeren.

Ik weet wel dat ze hier niet thuishoren, en als natuurbeschermer heb ik ook liever niet dat ze onze inheemse natuur bevolken, maar toch vind ik het altijd wel spectaculair om halsbandparkieten tussen de buildings te zien rondvliegen.

De voorbij week kon ik beschouwen als een echte “exotenweek”. Ik moest (mocht) in het Engelse Norfolk een cursus “Natuurfilms maken”, en stiekem had ik gehoopt een muntjac te zien. Muntjaccs zijn kleine Aziatische hertjes die door ontsnappingen ondertussen al massaal voorkomen in Engeland. Toch zijn ze door hun schuwe gedrag niet zo simpel om te zien.

Op de 4u durende autorit van Dover naar Norfolk zag ik langs de weg af en toe een dode aangereden muntjac liggen (en tientallen dode dassen…). Toen ik bijna toekwam in Norfolk, het was al in de

Muntjaks komen massaal voor in Engeland. Bij ons zie je ze nog niet.

vroege avond, zaten er plots twee heel kleine hertjes te grazen aan een bosrand langs de autostrade. Ik parkeerde de auto op de dichtstbijzijnde parking en wandelde het bos in. De hertjes die ik vanuit de auto had gezien waren al weg, maar na een uurtje zoeken kon ik toch een glimp opvangen van mijn eerst ‘wilde’ muntjac.

Wat ik wel véél beter en véél overvloediger tegenkwam, waren de Amerikaanse grijze eekhoorns, net zoals muntjacs ook exoten. Ik had ze al eerder gezien in de stadsparken in Londen, maar ook hier, in de ‘English countryside’ zie je ze ook al erg veel. Het probleem is dat grijze eekhoorns om voedsel concurreren met de rode eekhoorn, onze inheemse eekhoornsoort. Bovendien kunnen Amerikaanse grijze eekhoorns drager zijn van het pokkenvirus (ongevaarlijk voor de mens). Ze ondervinden hier weinig of geen last van, terwijl rode eekhoorns hieraan kunnen sterven! Met als resultaat dat de rode eekhoorn erg zeldzaam is geworden, terwijl de grijze eekhoorn ondertussen overal voorkomt. Het probleem is zo groot, dat er zelfs speciale kweekprojecten bestaan om de rode eekhoorn toch in stand te houden!

En als we het dan toch over exoten hebben, mag ik zeker de honderden halftamme fazanten die ik zag niet vergeten te vermelden, én de steenpatrijzen. Beide zijn het soorten die door jagers worden uitgezet om hun schietkunsten op bot te vieren.

Naast halsband- en grote alexanderparkieten zijn deze monniksparkieten ook te vinden in Brussel.

Op de terugweg, na de erg interessante filmcursus, stopt ik nog even aan hetzelfde muntjacbosje. Toen had ik meer geluk en lukte het om een muntjac even op beeld vast te leggen. Handig, want ik ben van plan om ooit nog eens een film te maken over de Europese exoten.

Wasberen worden beschouwd als invasieve exoten

Maar de week was nog niet gedaan. Terug in België trok ik naar de Ardennen om nog wat beelden te maken voor mijn langere film over het gedrag van bevers in de winter. Tijdens het filmen van twee bevers die zich tegoed deden aan een berkentak, zag ik plots op de achtergrond twee oogjes oplichten. In het riviertje was een wasbeer druk bezig stenen om te keren om naar waterbeestjes te zoeken! Iets wat ik al erg lang op beeld wilde vastleggen. Maar hoewel wasberen toch al goed aanwezig zijn in het zuiden van ons land, heb ik er zelf nog maar twee keer heel snel eentje kunnen spotten. Maar deze wasbeer had ons niet gezien. Een kwartier lang konden we genieten van het foerageergedrag vooraleer hij terug het bos introk. Brecht kon enkele foto’s maken (zie foto op de homepage).

Wasberen zijn net als de grijze eekhoorn afkomstig uit Noord-Amerika, maar door vrijlatingen en bombardementen op bontkwekerijen tijdens de Tweede Wereldoorlog zit Duitsland al volledig vol met wasberen. Die dieren kennen natuurlijk geen grenzen, waardoor ze ondertussen hier ook al vrij veel voorkomen. De beelden kan je vinden op mijn Facebookpagina www.wild-things.be/WildThingsNatuur .

Welke en hoeveel problemen wasberen kunnen toebrengen aan onze inheemse natuur is nog onbekend. Maar hoe schattig ze ook zijn, het blijft toch altijd oppassen met dit soort dieren. Eenmaal we een bepaalde grens zijn overschreden, zoals bij de Amerikaanse grijze eekhoorn in Engeland, komen we op een punt waarop er zoveel zijn, dat we de tijd nog moeilijk kunnen terugkeren.

Maar als er in de Ardennen dan tóch wasberen rondlopen, dan ben ik wél blij als ze af en toe eens voor mijn lens passeren!

Sinds kort is er ook een Wild Things Facebookpagina met heel wat extra informatie en filmpjes! Ga snel naar www.facebook.com/WildThingsNatuur !

Bevers en hun vacht…

Bevers en hun vacht…

Door elkaar te vlooien, worden ook de onbereikbare plekjes proper gemaakt.

De winter is voorbij, maar toch kan het nog behoorlijk koud zijn. Zéker in de hoger gelegen Belgische Ardennen. Dieren die dan ook nog eens een groot deel van de tijd in het water doorbrengen, moeten extra goed oppassen om niet onderkoeld te raken. Maar gelukkig, hoe kan het ook anders, hebben dieren hun aanpassingen om tegen die koude te kunnen. Zo ook de bevers, mijn hoofdonderwerp van de laatste weken.

Toen ik een tijd geleden bij de burcht toekwam, was het al donker. Veel vroeger moet ik er ook nog niet zijn. Ook al zijn de dagen goed aan het lengen, toch zal het nog enkele weken duren vooraleer de bevers ook bij het laatste daglicht te zien zullen zijn.
Hoewel bevers zich niet al te veel aantrekken van het schijnen met een zaklamp, probeer ik zoveel mogelijk door de infraroodcamera te kijken om ze zeker niet te verstoren. Heel voorzichtig naderde ik de plek waar ik ze een week geleden ook al had gezien, keek door de camera, en ja hoor, daar zaten ze weer. Dit keer waren drie bevers druk bezig met het poetsen van elkaars vacht.

Het waren het volwassen mannetje en vrouwtje, en een jong van verleden jaar. Het poetsen van de vacht is voor een een waterdier als een bever superbelangrijk. De vacht moet tiptop in orde zijn. Hun vacht bestaat uit twee laagjes. De dichte, fijne ondervacht moet hen tegen de koude beschermen, en een langere vette onderlaag zorgt voor een extra waterafstotende laag. Bij de bever staan er per vierkante centimeter ongeveer 23.000 (!!) haartjes ingeplant. Bij de mens zijn dit er 300… Geen wonder dat er in het verleden zoveel gejaagd werd op bevers voor hun warme vacht!

Aan de basis van hun staart hebben bevers nog enkele klieren die een vettige, waterafstotende olie afscheiden. Met hun voorpoten wrijven ze hier eerst over, om vervolgens heel hun lichaam ermee in te smeren. Hierdoor blijft de vacht waterdicht en kunnen ze mooi door het water glijden.
Door dit vlooien kunnen ze ook de plekjes bereiken waar ze zelf moeilijk aankunnen. Bevers hebben als extra isolatie een heel dun luchtlaagje tussen hun vacht en huid, en door dit vlooien blijft dit luchtlaagje behouden.

De drie bevers bleven zeker een kwartier lang elkaar uitgebreid vlooien. Het gaf mij de kans om dit poetsen, het vlooien, en het wrijven over hun klieren mooi in beeld te brengen.
Ik kon een hele tijd genieten van het schouwspel, en op een gegeven moment was het vlooien gedaan. De drie verspreidden zich en gingen elk op zoek naar verse takken. En dat is mijn volgend doel: bevers op film die met die takken als echte ingenieurs druk bezig zijn hun dam en burcht te verstevigen!

Om tussentijdse kleinere filmpjes, of soms zelfs een live-uit-het-veld-filmpje te bekijken kan je altijd de Wild Things Facebookpagina liken: www.facebook.com/WildThingsNatuur