Taiga in Zweden…

Taiga in Zweden…

Uitgestrekte bossen in Zweden

Het toppunt van fantastische bosgebieden zijn natuurlijk de honderden kilometers uitgestrekte Scandinavische bossen. Enkele maanden geleden opende een vriend van mij een bed and breakfast in Kilafors, in het centraal-oosten van Zweden. Toen hij de laatste weken dan ook nog eens geregeld foto’s van mooie groepen korhoenen op zijn Facebookpagina postte, had ik het perfecte excuus om zijn b&b te bezoeken. Korhoenen wilde ik al langer eens wat beter observeren, en heel stiekem had ik eigenlijk ook nog een ander goed excuus om daar naartoe te gaan. Mijn vriendin Gina heeft tijdens haar drie maanden stage in Noorwegen, enkele jaren geleden, taigagaaien en auerhoenen gezien, en dat zijn soorten die ikzelf nog nooit had waargenomen, ondanks al enkele reizen naar de juiste gebieden. Elke keer opnieuw plaagt ze mij hiermee, dus werd het hoog tijd om hierin eindelijk eens verandering in te brengen.

 Dus, een tijdje geleden trokken Gina en ik naar Zweden. De eerste dag nam Kjell ons al mee naar een grote opengekapte vlakte, en de twintig zwarte bollen in een dode boom bleken onze eerste, maar niet onze laatste, korhoenen van de reis te zijn. Ik kon onder andere enkele mannetjes en vrouwtjes filmen terwijl ze van dennenknoppen aan het eten waren. Binnen enkele maanden, wanneer de echte balts begint en de mannetjes elkaar in arena’s gaan bekampen, moet het hier een indrukwekkende bedoening zijn! Schouwspellen die we in België en Nederland spijtig genoeg amper nog kunnen meemaken…
De nieuwe b&b van Kjell en zijn vriendin Lena bleek de ideale uitvalsbasis te zijn voor tochten in de Zweedse natuur. Tel daar nog Kjell zijn ervaring als natuurgids bij, en zelfs een reisje van slechts enkele dagen kan niet mislopen. Tijdens het zoeken naar korhoenen op een ander opengekapt stuk zag Gina in de top van een dode boom iets zitten. Het bleek een sperweruil te zijn, ook een soort die al heel lang hoog op mijn verlanglijstje stond…Kjell is zelf trouwens een fervente uilenringer, en de ruigpootuil die ’s nachts in zijn netten hing, was een mooi extraatje!

Taigagaai

Tijdens één van onze tochten door een donker bos met een dikke onderbegroeiing van mossen, hoorde we plots onder luid vleugelgeklap iets opvliegen. In een schim zagen we nog net een vogel ter grootte van een stevige kalkoen wegschieten! Check, ik kon mijn eerste wilde auerhoen noteren! Ok, het ging allemaal héél snel, maar het was duidelijk een auerhoen, en bovendien konden we op onze laatste dag vanuit de auto in de sneeuw nog een koppeltje waarnemen. Drie auerhoenen, ik was méér dan tevreden.
Dan bleef nog de taigagaai over. Taigagaaien zijn typische vogels van de bossen in het hogere Noorden. Ze zijn niet echt zeldzaam, maar zeker niet altijd gemakkelijk te zien in de uitgestrekte bossen. Ze komen niet vaak in contact met mensen, en hebben er dan ook geen schrik van. Als je dan toch een familiegroepje te zien krijgt, kun je ze wel heel goed bekijken. Kjell duidde op de kaart een plek aan waar ze nogal eens te zien zijn. We luisterden op voorhand al eens naar hun geluid, zodat we wisten waar we op moesten letten. Na een uurtje rijden kwamen we aan op een afgelegen locatie middenin het bos. We openden de deur van onze auto, en het eerste wat we hoorden was, jawel, het geluid van taigagaaien! Een familiegroepje van vier kwam ons nieuwsgierig inspecteren, wat mij de kans gaf enkele beelden te maken. Check, nog een topsoort!
Uiteindelijk deden we gedurende die vier dagen nog heel wat leuke waarnemingen van haakbekken, hazelhoenen, elanden,… Een kort, maar fantastisch tripje!
Wie meer informatie wil over de bed and breakfast, kan trouwens hier terecht:  (in alle eerlijkheid, een dikke aanrader!)

Cranes in the mist…

Cranes in the mist…

Kraanvogels (foto: Gina Coorevits)

Iedereen heeft ongetwijfeld al heel vaak de indrukwekkende beelden gezien van duizenden gnoes of wildebeesten die naar voedsel- en mineraalrijkere gronden trekken in Afrika. Maar ook bij ons hebben we massa-migraties die heel goed zichtbaar zijn.

Met wat geluk kan je elk jaar in het voor- of najaar hoog in de lucht het getrompetter horen van overvliegende kraanvogels, die van hun broedplaatsen in Scandinavië (sinds kort broeden er trouwens enkele koppels in Nederland!) naar het zuiden vliegen, of omgekeerd. In België zien we ze meestal gewoon overvliegen en met wat geluk ergens de nacht doorbrengen, maar niet zo ver van bij ons, aan het Franse Lac du Der, bevindt zich één van de belangrijkste stopplaatsen van kraanvogels om wat bij te tanken tijdens hun trek.

Het Lac du Der is geen natuurlijk meer, maar een meer dat werd aangelegd om te zorgen dat het waterpeil in Parijs niet te hoog komt te staan. Het teveel aan water in de lente en de winter komt via een kanaal naar het meer. Vanaf december begint het meer zich te vullen. In november is het waterpeil dus nog erg laag, waardoor er veel eilandjes zijn. Nét in de trekperiode van de kraanvogels, en die vinden op die eilandjes een veilige slaapplaats.

Het zijn niet veel kraanvogels die er gebruik van maken, het zijn er extréém veel. Tienduizenden kraanvogels stoppen hier om een kleine pauze, van enkele dagen tot enkele weken, te nemen. De laatste jaren echter zijn er meer en meer vogels die de hele winter daar blijven.

In november, de piek van de trekperiode, trokken we naar daar. Enkele jaren geleden was ik er al eens geweest, en dit was zo meegevallen dat ik al lang nog eens terug wilde gaan. Onze eerste morgen viel langs de ene kant wat tegen, maar was langs de andere kant ook wel leuk. Door de dichte mist zagen we bijna niets, maar uit de mist konden we het zenuwachtig getrompetter van de kraanvogels horen. Ze stonden te popelen om te vertrekken, maar durfden niet vanwege de mist. Als er dan kleine groepjes waren die het toch aandurfden in de dichte mist op te vliegen, dan vlogen ze tot aan de dijk rond het meer, om dan te beseffen dat het toch geen zin heeft om in die mist verder te vliegen. We zagen de kleine groepjes opvliegen, om ze dan met hun vleugels te zien afremmen om vervolgens om te keren en de veiligheid van het meer terug op te zoeken.

Kraanvogel foerageert op maïsakker (foto: Gina Coorevits)

Uiteindelijk, toen de mist was opgetrokken, vertrokken ze dan toch. Een oorverdovend lawaai was het, en duizenden vogels vlogen naar de omliggende akkers om van na de oogst achtergebleven maïsrestjes te profiteren. Boeren kunnen trouwens premies krijgen als ze hun maïsresten laten liggen. Een aantal vogels bleef op het meer, om daar in de sliblaag naar kleine beestjes te zoeken. Die sliblaag bevat ook heel wat mineralen.

Het meest indrukwekkende is ongetwijfeld de avond. Van overal zie en hoor je in de verte V-formaties van kraanvogels komen aanvliegen om de veiligheid van het meer terug op te zoeken.

Je moet absoluut geen dieren- of natuurliefhebber te zijn om onder de indruk te raken van de aantallen vogels die hier te vinden zijn. Zéker en vast een aanrader! Natuurlijk was mijn bedoeling ook om hier een filmpje van te maken, en dit kan je hieronder zien.

Abonneer je ook zeker op deze blog, zodat je op de hoogte kan blijven van nieuwe filmpjes!