Voerstreek – Mei zit vol leven…

Na een zalige, maar (veel te) korte trip naar Noorwegen ben ik de laatste twee weken nog enkele keren naar de Voerstreek gegaan. Altijd is er wel iets te zien of te filmen, dus ook deze keren.

In de vijver aan het kasteel van ’s Gravenvoeren in Altenbrouck zit een meerkoetvrouwtje al een tijdje op haar eieren. Terwijl het vrouwtje broedt, blijft het mannetje actief bezig. Toen het mannetje even weg was van het nest om waterplanten te zoeken, wandelde ik heel voorzichtig naar een boom vlakbij het nest, en zette daar mijn statief neer. Het vrouwtje bleef rustig op haar eieren zitten, en enkele minuten later kwam het mannetje terug, mét een rietstengel in zijn snavel om het nest wat te fatsoeneren. Lang zal het niet duren vooraleer de eitjes uitkomen. Meerkoeten zijn nestvlieders, dus verlaten onmiddellijk hun nest om met pa en ma mee op zoek te gaan naar voedsel. Hoewel meerkoeten voornamelijk waterplanten eten, zoeken ze, zéker als ze jongen hebben, ook naar heel wat insecten, slakken, kikkervisjes,… Hier zit meer energie in, wat uiteraard beter is voor de jongen. Van oorsprong zijn meerkoeten trouwens echte moerasvogels, die lobben op hun tenen hebben om hun gewicht beter te verdelen wanneer ze op drijvende waterplanten lopen. Waterhoentjes lijken wat op meerkoeten, maar zoeken vaker hun voedsel op de oever. Bij hun zijn de lobben dan ook afwezig. Een klein, maar belangrijk verschil tussen twee soorten die er op het eerste zich heel gelijkaardig uitzien…

Vlakbij de vijver huppelde nog een haas rond, op zoek naar lekkere kruiden. Hoogstwaarschijnlijk heeft de haas al jongen, maar net als bij de meerkoet zijn de jonge haasjes nestvlieders. Dit wil zeggen dat ze met vacht en open oogjes geboren worden, en zich al onmiddellijk kunnen voortbewegen. Moederhaas komt maar een tweetal keer per dag naar het jong om dit te zogen. Helemaal anders dan het konijn, dat kaal en blind in het hol geboren wordt en continu warm moet gehouden worden door de moeder.
En iets later kwam ik nog een ree tegen dat in de met boterbloemen begroeide weide op zoek was naar voedsel. Op dit ogenblik krijgen de reeën hun jongen. Net als de hazenjongen zijn dit ook nestvlieders Lente in de lucht...die zo weinig mogelijk bezocht worden door de moeder om ontdekking door roofdieren te voorkomen. Juist daarom is het zo belangrijk om van jonge haasjes en reeën af te blijven als je ze tijdens een wandeling tegenkomt!

Vooraleer ik de schuiltent inkroop, wandelde ik nog even naar een dassenburcht in een weide vlakbij. Plots kwam recht voor mij uit het struikgewas een das tevoorschijn. Ik kon hem even filmen, maar zo geïnteresseerd als ik was in de das, zo waren de koeien geïnteresseerd in mij. Terwijl ik aan het filmen was kwamen ze dichter, en met drie begonnen ze te knabbelen aan mijn rugzak. Je kan hun gesnuif goed horen op het filmpje. Wegjagen ging niet, want dan zou ook de das weggejaagd worden… En terwijl die drie koeien aan mijn rugzak knabbelden, was de stier zich ook volop aan het uitleven op een andere koe… Tis lente voor iedereen…

Toen het bijna donker werd was het tijd om in de schuiltent te kruipen. Twee dassen kwamen tevoorschijn en lieten zich even bekijken, en iets later passeerde een das die net hooi op de lokale mesthoop was gaan verzamelen om zijn burcht wat gezelliger te maken. Zo een mesthoop in de buurt is voor de dassen een zaligheid, een permanente bron van zacht materiaal om de kamers in de dassenburcht te bekleden.

En alsof dat nog niet genoeg was begonnen wat later dan ook nog eens de jonge pas uitgevlogen bosuilen boven mijn tent te roepen, ze kunnen al vliegen maar vertrouwen toch nog altijd op verse muis die pa en ma ’s nachts komen aanvoeren…

 

Aan de rechterkant van dit scherm kan je je mailadres ingeven, zodat je op de hoogte gehouden wordt van volgende berichten!

Muskusossen in Dovrefjell, Noorwegen

Er zijn zo van die dieren die je op het eerste zicht zo zou kunnen associëren met de ijstijden. De muskusos, een schaap van 400kg met lange haren die bijna de bevroren toendragrond raken, is er één van en je zou hem zo naast een wolharige mammoet op de toendra kunnen inbeelden. Het verschil met de mammoet is dat de mammoet volledig is uitgestorven, terwijl de muskusos 3000 jaar geleden wàs uitgestorven in Europa, maar sinds ongeveer 1950 dankzij herintroducties terug is. Weliswaar nog maar op héél weinig plekken, maar in Dovrefjell National Park in Noorwegen struint het dier rond op de sneeuwvlaktes van het gebergte; Vorige week trok ik naar Noorwegen. Uiteráárd vooral om mijn vriendin Gina te gaan bezoeken die hier onderzoek doet, maar toch ook een beetje om een poging te wagen deze giganten op beeld vast te leggen ;-).

Muskusossen te zien krijgen is niet zo moeilijk in Dovrefjell. Er lopen enkele honderden dieren rond, en tijdens een trektocht in de bergen moet het zeker lukken ze te spotten. Dat deden wij ook, want na een half uur wandelen konden we heel in de verte twee stipjes onderscheiden. Ze deden zich tegoed aan de mossen die op de pas gesmolten stukken in de sneeuw terug te bereiken zijn. De dieren mooi in beeld krijgen is iets helemaal anders, en hoewel ze er op grote afstand al behoorlijk spectaculair uitzien, wilde ik toch een poging wagen een stuk dichterbij te gaan.

Na een uurtje wandelen kwamen we al redelijk dichtbij. Aangezien er overal bordjes staan om minstens 200m afstand te houden (muskusossen staan erom bekend soms onverwachts aan te vallen), kropen we voorzichtig van het ene struikje naar het andere om het dier zo rustig mogelijk te benaderen. Uiteindelijk zat ik op een 20m van het dier en kon ik enkele mooie beelden maken. Echt prachtig om te zien hoe zo een zeldzaam oerbeest recht voor mij op het doodse gemak naar voedsel zat te zoeken! Dit vond ik al spectaculair, maar ik zou ooit graag in juli-augustus terugkomen. Dan is het de paartijd, en de mannetjes, die dan een echte muskusgeur dragen, vandaar de naam, positioneren zich op 50m afstand van elkaar en bonken met een snelheid van 40km per uur met hun koppen tegen mekaar. Een gigantische impact, maar door hun enorme schedel zijn ze beschermd tegen de zware klappen. Na een tiental keer bonken is duidelijk wie de sterkste is, en druipt de verliezer af. Enfin, dit is voor een volgende keer, maar ook nu werd het spannender, want vlakbij bleek nog een tweede dier te zitten! Ook deze had niet echt in de gaten dat we in de buurt waren, of trok zich alleszins niets van ons aan.

Na een uur filmen besloten we terug de berg af te dalen. Gina liep een tiental meter voor mij, en stopte plots met wandelen, draaide zich om en liep terug. Achter een heuveltje, vlak naast het paadje maar onmogelijk om te zien, bleek een muskusos te zitten. Het dier had een keer hard geblazen om zijn ongenoegen duidelijk te maken en keek ons strak aan. In een boog liepen we om de os heen. Heel voorzichtig probeerde ik toch nog dichter te komen om wat beelden te maken, maar om het gevaar ook niet te hard op te zoeken trokken we na enkele minuten verder.
Deze dieren hebben echt absoluut geen schrik van mensen. Als ze zich toch echt bedreigd voelen kunnen ze aanvallen. Wanneer er echter wolven of andere roofdieren in de buurt zijn die het op de muskusos-kalveren hebben gemunt, maken ze een kring met de hoofden naar de buitenkant gericht en de jongen opgesloten in het centrum van de kring. Op die manier zijn de jongen perfect beschermd. Ook dit filmen staat nog wel ergens op mijn veel te lange verlanglijstje…

Voordrachten…

Ik zoek niet alleen graag naar wilde dieren, ik vertel er ook graag over. Geregeld geef ik voordrachten over de expedities of de dieren die ik ben tegengekomen, en de voorbije weken mocht ik er weer een aantal geven. In een natuurcentrum in Koksijde en voor gepensioneerden in Gent gaf ik een uiteenzetting over de zoektocht naar de Europese Big 5. Tijdens deze zoektocht met Dieren in Nesten trokken we doorheen Europa om op zoek te gaan naar onze meest spectaculaire diersoorten. 8000km later en veel beelden van beren, siezels, pelikanen, wasberen en jakhalzen rijker, keerden we na twee weken moe maar héél voldaan terug. Tijdens deze voordracht doe ik het relaas van de trip, aangevuld met leuke foto’s en videobeelden die we tijdens deze en andere trips hebben kunnen maken. Ik eindig altijd met een overzichtje van de in mijn ogen leukste Belgische soorten, omdat we die zéker niet mogen vergeten! Als mensen achteraf dan komen vertellen dat ze toch wel versteld staan van wat er allemaal in onze Europese (of Belgische) natuur rondloopt, is voor mij de avond meer dan geslaagd. Deze voordracht probeer ik trouwens geregeld te updaten. De muskusossen die ik vorige week in Noorwegen kon filmen, zitten er vanaf nu uiteraard altijd in!

Voordracht

Ook onze expeditie naar Ethiopië, Expedition Solala, heeft heel wat aandacht gekregen. Hierover ging ik in het Domein van Kiewit vertellen, en ook op het Science Festival, georganiseerd door de Universiteit van Hasselt in de oude gevangenis, kwamen heel wat mensen van alle leeftijden luisteren en kijken naar ons Afrikaans avontuur.

Andere voordrachten gaan over de zoektocht naar de lynx (Operatie lynx), een expeditie naar de Ecuadoriaanse jungle en de Andes (Expeditie Ecuador), of mijn huidig project, waar ik de Voerse dassen in beeld breng. Indien er interesse is in een voordracht, kan je mij altijd contacteren via frederikthoelen@yahoo.com! In dit documentje vind je meer informatie: Voordrachten Frederik

 

 

 

Voorjaar in de Voerstreek…

De voorbije weken ben ik geregeld gaan filmen in de Voerstreek. Uiteindelijk is het de bedoeling hier een volledige film, met de das als hoofdrolspeler, van te maken. Deze streek is in het voorjaar echter zo mooi, en daarom heb ik een klein filmpje gemaakt over de Voerstreek in het voorjaar. De commentaar is van Geert Palmaerts, een goede vriend van mij die lange tijd nieuwslezer is geweest bij TV Limburg. Laat hieronder zeker weten wat je er van vindt!

De volgende weken is het de bedoeling dat ik nog een paar keer naar de vossenburcht ga gaan, want kleine vosjes worden groot, én staat de dassenburcht uiteraard ook nog op het programma. De dagen zijn nu aan het lengen, dus de infrarode beelden (zwartwit) kunnen nu vaker vervangen worden door de mooiere kleurenbeelden. Ik heb gemerkt dat de dassen aan “mijn” burcht tussen 20u en 20u30 actief worden, dus heb ik nog een tijdje vooraleer het te donker wordt en de infrarode lampen aanmoeten. Ik ben nu aan het zoeken naar een wat sterkere infraroodlamp zodat ik de hele burcht kan verlichten. Infrarood, dus enkel de camera kan dit licht opnemen, de dassen zien dit niet en hebben er dus geen last van.